Ik vroeg een man uit. Voor de eerste keer. Groot succes. - Gypsysoul
15913
post-template-default,single,single-post,postid-15913,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Ik vroeg een man uit. Voor de eerste keer. Groot succes.

Een mooie dinsdag in september. Een enorme behoefte aan koffie om 17.00 uur ’s middags. It didn’t make sense aangezien ik al bewust een tijdje gestopt was met het drinken van het zwarte goud. Iets met overbelaste bijnieren en een Chinese medicijnman. Maar de gedachte aan een bakje pleur -in mijn inmiddels stam koffietentje- liet me niet los. En dus fietste ik er toch maar even langs.
Eén van de barista’s had mijn afwezigheid opgemerkt. Vroeg waar ik de afgelopen weken geweest was. Ik begon over mijn ik-ga-mijn-leven-beteren plan. Waarna hij me onmiddellijk voorstelde aan zijn collega T. Die ik wonderbaarlijk genoeg nog nooit eerder gezien dacht te hebben. “Wat wil je drinken? En ga hier maar zitten” zei hij. Me op een barkruk naast T positionerend. We raakten aan de praat. Over hoe hij zijn baan als consultant opgezegd had. En nu meditatieles gaf in de ochtend. “Kom je ook? Morgenochtend 7 uur?” vroeg hij me. Nog half afgeleid door de strippenkaart waar hij de laatste hand aan legde. Ondertussen wisselden we wat herkenning uit. Gezamenlijke beste vrienden kwamen snel naar boven. Evenals gemeenschappelijke interesses. En toen zijn website en telefoonnummer in het notitieblok van mijn mobiele telefoon.

Nog een beetje vertwijfeld over hoeveel likehearted mensen ik de laatste tijd spontaan tegenkwam, fietste ik door naar de vriendin met wie ik een eetafspraak had staan. “Je moet hem uitvragen” riep ze onmiddellijk. Waarop ik kermde dat ik nog nooit een man uitgevraagd had….omdat ze mij altijd uitvragen. “Lekker makkelijk Aniek…alleen kiezen voor wat je niet wilt. Durf je ook te kiezen voor wat je wel wilt?” vroeg ze me recht in mijn gezicht. Bamn. Die zat. En dus stuurde ik hem een appje.

Die zaterdag zaten we op het terras. Allebei zenuwachtig. Een ongemakkelijk gesprek voerend wat niet echt vanzelf stroomde. ‘Dit is hem niet’. Zei het kleine stemmetje van binnen. ‘Wie weet zijn het de zenuwen. Geef het een kans.’ Zei een andere stem. En dus gingen we samen pannenkoeken bakken. Bij hem thuis. Althans dat was het plan. De lichamelijke klik was namelijk al voor het avondeten gevonden. Het was fijn. Maar ondertussen bleef het kleine stemmetje me waarschuwen: ‘de basis ontbreekt. Hou jezelf dit keer niet voor de gek.’

En toch bleef ik die nacht evenals de daaropvolgende nachten in zijn kuiltje slapen. Genietend van wat was. Ondertussen mijn waarheid een aantal keer inslikkend. De momenten waarop dat gebeurde voelde ik mijn systeem blokkeren. Mijn solar plexus. Mijn keelchakra. Innerlijke tweestrijd die ervoor zorgde dat ik mijn overgave in het moment verloor. Een gevoel wat ik in eerder contact met mannen zo vaak gevoeld heb, hopende dat het wel over zou gaan. Omdat mijn ego genoot van het avontuur wat zich in mijn 3D realiteit ontpopte. En oh wat waren die romances vaak mooi. Misschien wel te mooi. En ik wist het. In mijn dromen kreeg ik keer op keer te zien hoe de vork in de steel zat. Wat hij voelde. Wat ik voelde. Waar het heen zou gaan. Soms droomden we zelfs hetzelfde. Wetende waar het vrij snel op stuk zou gaan lopen. En ondertussen probeerde ik mezelf wijs te maken dat de meeste dromen bedrog zijn. Wat er natuurlijk voor zorgde dat ik nooit écht kon genieten van die mooie momenten. Want hoe langer ik het sprookje aan de buitenkant vast probeerde te houden, hoe meer ik van binnen tegen mezelf loog.

Maar deze man was anders. Deze man was gevoelig. En niet bang. Ik kon hem niet om de tuin leiden. Hij dwong me onmiddellijk mijn waarheid te spreken. De oude pijn van ingeslikte woorden er in de veilige bedding van zijn bed uit te gillen. Ballast en blokkades los te laten. Hij was niet bang voor (of skeptisch tegenover) mijn onvoorspelbare hoogsensitieve vrouwelijke kant. Niet bang om de symboliek in mijn wederom bizar rake droom onder ogen te zien. En bereid in de confronterende spiegel die ik daarmee voor hem was te kijken. Mannelijke kracht kreeg een nieuw gezicht. Hoe vaak was ik niet gevallen voor mannen die ik niet durfde te vertrouwen? Die stiekem als de dood waren voor mijn gevoelens. Mannen die me daarmee stuk voor stuk wel hielpen in mijn eigen mannelijke kracht te gaan staan. Mijn eigen veiligheid te creëren. Want hoe hard ik soms ook riep dat ik de juiste man maar niet aantrok….ze bleken stuk voor stuk precies te zijn wat ik op dat moment nodig had.

Net als dat deze mooie man uit de koffietent alles was wat ik me op dat moment kon wensen. Hij liet me in het tijdsbestek van een week voelen hoeveel tweestrijd ik in het verleden in mezelf had gecreëerd door niet onmiddellijk naar het stemmetje van binnen te luisteren. En hoe intens veel respect en liefde er tussen twee mensen kan ontstaan, wanneer beiden onmiddellijk hun waarheid spreken.

Want stiekem voelden we allebei dat het niet klopte tussen ons. En dat elk uitstel van executie (ten behoeve van genot in het moment) disrespectvol naar onszelf en elkaar zou zijn. Dat het in energieverlies en innerlijke tweestrijd zou resulteren. Terwijl het zien van de mooie lessen die deze ontmoeting ons allebei bracht, zo veel dankbaarheid voor de synchroniciteit opleverde. Ik realiseerde me wederom dat iedereen die een stukje met je meeloopt je dichter bij jezelf brengt. En dat ieder romantisch verhaal dat je uiteindelijk van jezelf wegdrijft geen liefde te noemen is. Dat er uiteindelijk maar één echte ware is. En dat ben je zelf.