Ultieme vrijheid - Gypsysoul
15724
post-template-default,single,single-post,postid-15724,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Ultieme vrijheid

Een jaar geleden besloot ik mijn vertrouwde leven in Nederland vier maanden achter me te laten om naar Bali te gaan. Om te beginnen. Alle mogelijkheden lagen open, de wereld aan mijn voeten. En nu doe ik het weer. Ultieme vrijheid zou je denken. En dat is het in zekere zin ook, maar als ik iets geleerd heb afgelopen jaar is het dat ultieme vrijheid niets met de fysieke reis of locatie te maken heeft.

Identificatie met prestaties
Jarenlang identificeerde ik me overmatig met mijn prestaties. Ik was het meisje dat goed kon studeren en hoge cijfers haalde. Eigenlijk alles wat ik wilde presteren lukte me. Totdat ik aan autorijlessen begon. Ik faalde. Laten we er maar niet te veel woorden aan vuil maken. 105 rijlessen, vier keer op (wel twee keer mijn theorie-examen in één keer gehaald…want die was in de tussentijd al verlopen) en uiteindelijk alleen een speciaal automaat rijbewijs.

Identificatie met je lichaam
Ik voelde me een mislukkeling en ging een nieuw doel zoeken. En dat doel werd afvallen. Ik viel af en kreeg complimentjes van mijn omgeving dat ik er zo goed uitzag. En dus viel ik nog wat meer af. En nog wat meer. Totdat ik niet meer wist hoe te stoppen. Ik zag mezelf niet meer zoals de rest van de wereld me zag en zat gevangen in mijn eigen hel. Anorexia. Het dieptepunt lag een kilo of vijftien lichter dan ik nu al jaren ben (nee je hoeft niet altijd 30 kilo te wegen om anorexia te hebben). Het punt waarop ik erdoorheen brak was toen ik besloot dat alle identificaties- met dit in de ogen van de buitenwereld -modellenlichaam, de angsten en innerlijke strijd niet waard waren. Het leerde me the hard way dat ik niet mijn lichaam ben.

Identificatie met je persoonlijkheid
Maar wat ben ik dan wel? Mijn persoonlijkheid? Ook zo’n mooie manier waarop we onszelf vaak gevangen houden. Zo had ik ooit een ontzettend hardwerkende toegewijde collega die er door een reorganisatie uitgewerkt werd. De situatie was op zijn zachtst gezegd niet erg respectvol naar haar toe. Gevolg was dat het haar moeite kostte om zich nog steeds voor de volle 200 procent in te blijven zetten voor het desbetreffende bedrijf. En wat deed ze vervolgens de hele dag? Zich naar mij toe verontschuldigen dat ze normaal harder werkte, dat dit niet haar echte ik was die er -naar haar idee -de kantjes vanaf liep. Ook hierin kunnen we onszelf gevangen houden. Een beeld van wie we denken te zijn. En zodra je iets doet wat niet in lijn is met het beeld wat je van jezelf hebt, schudt het zorgvuldig opgebouwde fundament op zijn grondvesten.

Identificatie met je omgeving
En mijn omgeving dan? Hoe vaak identificeer je je met dingen die jouw partner/ vrienden/ familie doen? Denk je dat het gedrag of de acties van een ander afstraalt op wie jij bent? Ook wat anderen –die jij als een deel van wie jij bent ziet- doen, verandert niets aan wie jij bent.

Bewustzijn
Wanneer je al deze lagen van wie je denkt te zijn zorgvuldig afpelt, blijft er niets meer over dan bewustzijn. Dat bewustzijn is er altijd ongeacht de fysieke omstandigheden of locatie. Dat inzien gaf mij zoveel vrijheid. Vrijheid om in elke situatie te bepalen hoe ik me voel. Want ook als mijn lichaam een andere vorm heeft dan een modetijdschrift zegt dat het eruit zou moeten zien of wanneer het ziek is, ik me volgens de norm onfatsoenlijk heb gedragen of een familielid iets doet waarvoor ik me schaam, het verandert allemaal niets aan wie ik ben. Want ik ben enkel dat bewustzijn. Dat altijd kan besluiten zich goed te voelen. En dat…is ultieme vrijheid.