French fries, French guys - Gypsysoul
15619
post-template-default,single,single-post,postid-15619,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

French fries, French guys

“Dus jij doet het met Fransmannen?” floepte de bijna zeventig jarige buurvrouw er boven een kop gloeiende thee uit. “Ooh zo bedoelde ik het helemaal niet!” voegde ze er niet veel later blozend aan toe. Maar in feite bedoelde ze dat natuurlijk wel. En in feite komt het daar ook wel op neer.

Waar mijn collega’s al gruwelen bij een enkele verdwaalde Zuiderbuur die in hun Tinderapp tussen de kaashoofden voorbij schiet, heeft mijn hart al jaren een bizarre obsessie voor dit romantische ras. Als puber was het zelfs zo erg dat als er auto’s met Franse nummerborden voorbij reden ik een schietgebedje deed voor een aanrijding. Een klein ongelukje maar. Begrijp me niet verkeerd ik was absoluut niet suïcidaal….een deukje, hooguit een krasje was alles waar ik de hemel om vroeg zodra een dergelijke auto mij passeerde. Stiekem de hoop koesterend dat de Franse bestuurder van het voertuig wellicht een praatje met me wilde maken.

Je begrijpt dat mijn fantasieën met het verstrijken van de jaren iets verder gingen dan gesprekjes gevoerd boven het invullen van eventuele aanrijdingspapieren. Een hartstochtelijke french kiss was jarenlang de droom. En die kreeg ik. Van Florian. Franse journalist ontmoet tijdens de zinderende zomeravonden in 2015 waarop de Tour de France zijn intrede deed in Utrecht.

Florian haakte helaas voortijdig af. Zijn Franse broeders dachten zijn plaats wel te kunnen vervangen. Evenals zijn Indonesische, Indische, Italiaanse, Australische, Braziliaanse, Duitse……ja wat voor nationaliteiten waren er eigenlijk nog meer? Het waren interessante experimenten. Maar heel eerlijk? Ik was er wel weer even klaar mee. “Doe mij maar gewoon een Nederlander” verzuchtte ik afgelopen zomer gedesillusioneerd door alle culturele misverstanden. Toen ik op een avond dan ook een hele sterke voorspellende droom had (ja die heb ik soms) waarin ik mezelf in Parijs met iemand aan mijn arm zag -waarvan ik het gedaante maar niet scherp in beeld leek te krijgen – was ik dan ook een beetje ontdaan. Seriously universe? Parijs? Again? Ja Aniek…wacht maar af…was alles wat ik terug kreeg.

En nu heb ik dus officieel een vriendje in Parijs. Wat zeg ik? In Montmartre. Nee niet de journalist. Maar een man die –alsof het de bedoeling was- op miraculeuze wijze in mijn leven verscheen in Bali. Waar ik me in eerste instantie nog even tegen verzette. Omdat ik oprecht heel blij was in mijn eentje. Blij met mezelf. Die me desalniettemin over wist te halen voor een rondreis over het eiland (en me daarmee voor het eerst in drie en halve maand Ubud écht uit kreeg….zelfs de taxi-chauffeurs voor mijn homestay spraken van een wonder). Die vervolgens naar Nederland kwam. Die ik niet veel later weer opzocht in Parijs. En die mij wederom overtuigd heeft dat een Fransman alles is wat ik wil!

Want;

  • French kisses…
  • Romantischer (liefdesverklaringen variërend van ‘het gezicht van een engel’, ‘de geur uit fantasie’,’ jij bent de vrouw op wie ik al die jaren heb gewacht’…maak je borst maar nat! Een Fransman zegt dingen die een Nederlander na jaren nog niet stotterend over zijn lippen krijgt).
  • Franse mannen zijn gevoeliger en over het algemeen minder bang voor het tonen van hun vrouwelijke kant. Praten over gevoelens is –ondanks het ontbreken van dezelfde moedertaal- net een stukje makkelijker
  • Modieuzer….je hoeft nooit meer modetips te geven…sterker nog hij stuurt je de laatste vrouwenmode door!
  • Hij heeft zijn favoriete kaaswinkel, zijn favoriete chocoladetaartje op zondagavond, een koffie én een glas rode wijn bij de lunch en een maaltijd zonder baguette erbij is geen maaltijd
  • Hij rijdt een scooter. Als je geluk hebt zelfs met kontverwarming. Dat hij geen fiets kan besturen valt dan wel te vergeven. Het is eigenlijk zelfs best schattig als hij zichzelf met twee voeten op de grond lanceert voor het stoplicht omdat hij de achteruittraprem nog niet helemaal meester is.
  • Hij stuurt je live foto’s van de Eiffeltoren; in de ochtenddauw, flikkerend het einde van de werkdag inluidend bij het vallen van de schemering
  • Hij roept af en toe vanuit het niets ‘Oehlala!’
  • Zei ik al french kisses?…..

Ach ik ben weer eens verliefd. Maakt liefde blind jongens?

Note achteraf: de relatie is inmiddels over en ik troost mezelf maar met de gedachte dat alle Fransmannen die ik ooit gedatet heb ook anti kaalheid shampoo gebruiken, bovenmatig ijdel zijn en dat het te lastig is als je niet hoort of hij het woord ‘hair’ of ‘air’ probeert uit te spreken. Schrale troost…ik had het graag anders gezien;)