Hoe ik alsnog voor mezelf begon en een ticket naar Bali boekte - Gypsysoul
15721
post-template-default,single,single-post,postid-15721,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Hoe ik alsnog voor mezelf begon en een ticket naar Bali boekte

Een onbevredigend einde van een mooi verhaal. Dat was hoe mijn collega’s mijn terugkeer naar mijn oude baan vorig jaar, na 4 maanden (onbetaald verlof) Bali beschreven. De directeur riep verbaasd uit :”Jou had ik niet meer verwacht! Ik dacht dat je naar Australië zou gaan” en mijn baas moest even schakelen dat ik mijn werkzaamheden in oktober tegen alle verwachtingen in toch gewoon weer op zou pakken. Ze had er stiekem al op gerekend dat ze vervanging zou moeten regelen. Welkom terug.

Al eerder schreef ik over de druk die ik voelde om na Bali, terug te keren naar mijn oude vaste baan. Ik had weliswaar vier maanden op Bali gewoond, op de terugweg een vliegtuig vanuit Bangkok niet genomen en daarna een liefdesverhaal met een Parijzenaar – ontmoet in Bali – geleefd. Nu leek alles weer hetzelfde als voorheen. Niets was minder waar.

Het hele verhaal
Feit was dat het hele avontuur me al mijn spaargeld gekost had. Plus een schuld van 3000 euro bij mijn ouders. Over de afbetaling mocht ik zo lang doen als ik wilde. Mijn vader zou zich ondertussen niet met mijn uitgaven bemoeien. Mits….ik tot het bedrag volledig afbetaald was geen ticket naar Denpasar boekte.

Daarnaast had ik op dat moment nog niet genoeg vertrouwen in mezelf om zomaar mijn baan op te zeggen en in het diepe te springen.

Natuurlijk had ik op Bali nagedacht over wat daarna. Natuurlijk was ik tot de conclusie gekomen, dat ik niet nog 5 jaar in loondienst bij mijn oude werkgever zou werken. Dat die hele corporate ladder me eigenlijk sowieso bar weinig interesseert. Dat mijn onrust eerder een diepe hang naar overgave en een zinvol leven in lijn met mijn zielsbestemming is. Maar leven van mijn kunst? Mezelf als freelance communicatie expert verhuren? Alleen de klussen aannemen die ik echt leuk vind? Gewoon dat kleine stemmetje volgen en overgeven omdat ik weet dat het goed komt? Omdat ik weet dat de universe een friendly place is. Dat ik geholpen word. En nergens bang voor hoef te zijn? Ergens durfde ik nog niet zo goed.

Achter de schermen
Dus maakte ik een financieel plan, zocht (en vond!) een goedkope woning en ging in de avonduren – na mijn werk – met mijn beperkende overtuigingen aan de slag. Waar vriendinnen feestten, zat ik achter mijn eettafel inspirerende video’s te kijken (voor de geïnteresseerden: o.a. Bentinho Massaro en get rich lucky bitch), op te schrijven wat me tegenhield om mijn droomleven te leven en hoe ik dat kon veranderen. Mediterend, dagboeken volschrijvend en steeds meer leren vertrouwen op mijn intuïtie.

Langzaamaan voelde ik mezelf veranderen. Ineens begon ik realistisch zijn niet meer zo logisch te vinden. Is dit immers niet altijd gebaseerd op de tijd, afgezet tegen resultaten uit het verleden? Is tijd niet sowieso een vreemd subjectief concept? En is er ooit iets nieuws ontstaan enkel en alleen uitgaand van wat al eerder gedaan is? Waarom leven zoveel mensen vanuit hun hoofd in plaats vanuit hun hart? Waarom mag ik mijn intelligentie op mijn Linkedin vermelden en mijn goed ontwikkelde hartchakra niet? Waarom verwaarlozen we onze gezondheid om in alle stress geld te kunnen verdienen en gebruiken we dat geld vervolgens weer om de schade te herstellen? Waarom is jezelf met alcohol en drugs verdoven zo’n geaccepteerd fenomeen? En is de vrijdagmiddagborrel heilig? Steeds meer kortsluiting in mijn hoofd. Eind april ook in mijn lijf.

De knoop doorhakken
Alhoewel ik met plezier de leukste projecten trok, leek mijn lichaam me iets anders te vertellen. Ik was vaak moe van alle vergaderingen en de structuur. Van het radartje in een geheel zijn en van het omringd worden door negatieve energie van bijvoorbeeld mensen die zichzelf door een te hoge hypotheek hadden verplicht tot het dag in dag uit doen van werk waar ze niet echt blij van worden. Bovendien was er al maanden geen schilderij uit mijn kwast gekomen. Dit was het echt niet meer. Wat dan wel wist ik nog niet. Weet ik nog steeds niet helemaal. Maar dat ik mijn lijf serieuzer moet nemen dan mijn hoofd, had Bali me wel geleerd.

Dus besloot ik eind juni mijn vaste baan alsnog op te zeggen. Het financiële plaatje was – alhoewel al beter dan gehoopt – nog niet helemaal het vangnet dat ik op had willen bouwen. Maar ik had inmiddels genoeg zelfvertrouwen om ervoor te gaan. Na een inschrijving bij de Kamer van Koophandel vond ik al snel een eerste goedbetaalde communicatieklus (en moest daar zes andere klussen voor afzeggen!) en stroomden de schilderijen weer uit mijn kwast. Inmiddels staat ook de webshop (met de mogelijkheid om prints van mijn kunst te kopen) en heb ik mijn tienerpassie bloggen weer opgepakt. De komende tijd zal ik jullie hier op de hoogte houden van de gebeurtenissen in mijn leven. Vanaf Bali…want een nieuw ticket Denpasar is geboekt. 9 september tot en met 9 december it is. Stay tuned!