Het einde van mijn corporate ladder - Gypsysoul
15763
post-template-default,single,single-post,postid-15763,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Het einde van mijn corporate ladder

Vorig jaar kreeg ik van mijn werkgever, een Nederlandse universiteit, het uitzonderlijke aanbod vier maanden met onbetaald verlof te gaan om op Bali te kunnen wonen. Met slechts één voorwaarde: na vier maanden fysiek aan tafel terugkomen en kiezen voor een van de volgende opties

A) Terug naar mijn oude baan of een andere functie binnen dezelfde organisatie;
B) Een internationale functie via diezelfde werkgever;
C) Beëindiging van het contract en een ander pad volgen.

Wat ik in Bali deed? Online cursussen van Wonderlijk Werken volgen, schilderen , een online klus als digital nomad, een hoop spirituele verdieping, maar vooral uitvinden wie ik echt ben en wat ik met mijn leven wil. Meer weten ? Ik schreef er destijds een blog over.

Je gevoel volgen
Wat ik uiteindelijk koos? Ik ging terug naar mijn oude baan. “Stom!”, “Je volgt je gevoel niet!”, “Uit alle keuzes die je hebt kies je weer voor de meest zekere?” – een greep uit de reacties van mijn omgeving. Op de een of andere manier leeft het idee dat je gevoel volgen een synoniem is voor de meest wilde ondoordachte dingen doen. Lees: mijn vaste contract opzeggen en in Bali blijven zonder plan (en inmiddels ook zonder spaargeld). En alhoewel mijn gevoel zei dat ik optie A geen vijf jaar meer zou doen, en optie B niet zo interessant meer was, was het nog te vroeg voor optie C. Waarom? Juist ja, wel dat gevoel. En iets met beperkende overtuigingen.

Nederland
Kortom, ik ging terug naar Nederland om mijn leven daar weer op te pakken. Ik vond een nieuwe woonplek en kreeg een relatie met een Fransman die ik in Bali had ontmoet. Ook keerde ik terug naar mijn oude functie.

Het duurde al met al een paar maanden. Zowel de relatie als het werkplezier. Hoewel ik bij terugkomst meer vrijheid kreeg dan ooit tevoren en de meest fantastische projecten trok, voelde het alsof ik een te kleine, oude jas had aangetrokken.

Ineens werd ik kritischer op het inruilen van mijn tijd en energie voor dingen die me weinig energie meer opleverden. Dingen als vergaderingen, constante vertraging in projecten (doordat iedereen zijn plasje over iets moet doen) en het feit dat degene met de hoogste positie uiteindelijk de grootste vinger in de pap heeft. Vijftig procent van mijn baan vond ik fantastisch, vijftig procent slurpte me leeg.

Na het lezen van Timothy Ferris’ boek The 4-Hour Work Week besefte ik bovendien ineens dat ik een heleboel processen in mijn werk in de loop der jaren een stuk efficiënter had gemaakt. Wanneer je eigen ondernemer bent, betekent dat A) dat je meer tijd overhoudt voor leuke dingen, of B) dat je meer tijd overhoudt om nog meer geld te verdienen. Nu werd die extra tijd meteen weer volgepropt met niet erg uitdagend werk en nog meer vergaderingen. Dingen waar ik mijn kostbare tijd en energie liever niet aan besteed. Dingen waar ik gek genoeg minder van zou hoeven doen, als ik mijn werk langzamer en inefficiënter zou doen.

Ondernemen deels vanaf Bali
Zo ging ik nadenken over een logische vervolgstap. Mijn optie C: het contract met mijn huidige werkgever beëindigen en een ander pad volgen. ‘Ga ondernemen’, fluisterde dat kleine stemmetje in me. Je communicatieve talenten niet langer voor één organisatie inzetten, maar voor verschillende partijen. Misschien wel een deel van het jaar vanaf Bali. En een aantal klussen die meer aansluiten bij je spirituele of creatieve kant.

Of toch solliciteren?
Maar zoals dat gaat met kleine stemmetjes, druk je ze in eerste instantie weg. Want al die zekerheid achterlaten is ook wel een beetje eng. Dus ging ik toch een paar sollicitatiebrieven schrijven. Binnen een week mocht ik op gesprek. In een hoge witte toren. De perfecte representatie van een corporate ladder, inclusief loopbrug over een parkeerdek met auto’s die wachten totdat ze aan het eind van de dag weer vrijgelaten worden.

In het gesprek vertelde de in pak gestoken recruiter me dat haar bedrijf communicatieprofessionals detacheert bij verschillende opdrachtgevers. Ik vroeg onmiddellijk in hoeverre gekeken wordt naar een match tussen mijn persoonlijkheid en de desbetreffende opdrachtgever. “Uiteraard proberen we daar rekening mee te houden, maar aan het eind van de dag moeten er toch gewoon harde knaken worden verdiend. En dan kan het zo zijn dat je een jaar werk doet dat niet helemaal bij je past, maar dan kijken we na dat jaar of we een betere match kunnen vinden. ” Kortsluiting in mijn hoofd. Een jaar van mijn leven vergooien aan een mismatch, enkel alleen vanwege geld? Waarom zou je daarvoor kiezen? Toen ik vervolgens ook nog eens voorzichtig vroeg naar de – in de vacaturetekst zo aangeprezen – flexibele werktijden en dat niet meer bleek te bevatten dan voor de files uitrijden, was ze me helemaal kwijt.

Een uur later liep ik het gebouw weer uit. En het enige wat ik kon denken was: dankjewel dat je het me zo makkelijk gemaakt hebt om te weigeren. Nog diezelfde week schreef ik me in bij de Kamer van Koophandel.

Note achteraf: een week later werd ik gebeld. Ze waren dolenthousiast en wilden een vervolggesprek! Ik zei voorzichtig dat ik iets minder enthousiast was en geen vervolggesprek meer hoefde. Verbazing alom. Dat hadden ze nog nooit meegemaakt! Dat iemand zo’n goedbetaalde baan per definitie weigerde! Ze wenste me veel succes met mijn inmiddels toegelichte nieuwe plan en zei dat ik altijd mocht bellen.