Eerlijkheid - Gypsysoul
15922
post-template-default,single,single-post,postid-15922,single-format-standard,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-title-hidden,columns-4,qode-theme-ver-11.0,qode-theme-bridge,hide_inital_sticky,wpb-js-composer js-comp-ver-5.1.1,vc_responsive

Eerlijkheid

“Wat vind jij het allerbelangrijkste in een relatie?” de vraag galmde door de schrille zaterdagavondlucht. Ik hoefde niet lang na te denken over het antwoord. “Eerlijkheid”. “Dat is te makkelijk” antwoordde hij resoluut. “Geef jij iemand ook de juiste bedding voor die eerlijkheid? Ik bedoel ik verlang niet van mijn vriendin dat ze mij ten alle tijden vertelt wat er in haar omgaat. Haar wereld is van haar. En ik ben al lang blij dat ik haar keer op keer opnieuw mag ontmoeten. Dat ze bij me blijft. Voor me blijft kiezen. Naast me blijft lopen. En als ze dan ook nog dingen met me wil delen dan is dat fantastisch, maar ik kan nooit of te nimmer van haar verlangen dat ze dingen onder woorden brengt die nog onderdeel zijn van haar eigen innerlijke proces”.

Au. Raak. Ineens kreeg ik flashbacks naar al die keren dat ik eerlijkheid van iemand verlangde. Omdat ik voelde dat er iets aan de hand was wat op dat moment niet onder woorden gebracht werd. Ik dacht terug aan die keer dat ik mijn Franse vriendje – in de weken voordat hij de relatie plotsklaps over de telefoon verbrak – vroeg wat er aan de hand was. “Er is niets” zei hij vervolgens. Maar ik wist dat er iets was. Dat er iets niet klopte. Dat er iets niet goed zat. Ik had het tenslotte toch gevoeld? Maar in plaats van dat gevoel te vertrouwen en te accepteren dat beeld en geluid niet matchten begon ik van hem te verlangen dat hij zou zorgen dat de tweestrijd die zojuist in mij ontstaan was opgelost zou worden. “En daarmee ontnam je hem zijn proces en de ruimte om op zijn eigen tempo te doorvoelen welke consequenties hij aan die gevoelens wilde verbinden”, vervolgde mijn gezelschap. “Uiteindelijk is niemand jou verantwoording schuldig over wat er in hem of haar omgaat. Gaat het er enkel en alleen om dat jij jezelf en je gevoel leert te vertrouwen. Zodat jij die tweestrijd in jezelf oplost. En dan doet die eerlijkheid van die ander er niet meer zoveel toe.”

Een auto raasde voorbij. De schaduw van de nacht hing nog steeds als een deken over de stad, maar de wereld voelde lichter nu ik weer een stukje van mijn eigen schaduw gezien had. Een stukje dat nu het gezien werd leek te transformeren. Ineens besefte in me dat mijn eigen verlangen naar eerlijkheid in de ander, vooral een schreeuw was naar eerlijkheid naar mezelf. Naar het omarmen van het feit dat ik intuïtief vaak dingen weet die ik niet kan weten, dat mijn (voorspellende) dromen me dingen vertellen waar mensen bang van worden als ik die ‘in alle eerlijkheid’ ter sprake breng. En dat de eerlijkheid die ik zo van een ander verlang, vooral een uitnodiging naar mezelf is om meer te gaan vertrouwen op mijn innerlijke wijsheid dan in de ‘eerlijke’ externe validatie van mijn gevoelens door die ander.